16 yaşındaki kızımın teknoloji nağımlılığına karşı nasıl sınır koyabilirim

maalesef zamanında gösteremediğim kararlılık ve sınırlamalar neticesinde kkzımın telefona ve internete (sürekli dizi izlemek istiyor) yapışık yaşıyor.Ayrıca sürekli aşırı öfkeli ve tshammülsüz olduğundan artık onunla çatışmamak için hemen hemen hiçbir şeye karışmaz oldum .Aslında başkalarına ve topluma karşı duysrlı kötü alışkanlıkları olmayan Yalan söylemeyen düzgün arkadaşlıkları olan sevilen istenen ve kendi sosyal ortamında çok mutlu biri.Ancak şu anda yaz tatili ve vaktinin çoğunu (uyku düzenini altüstedip) klimalı odasında film seyredip telefonda arkadaşlarıyla (arasıra tabiiki onlar gelir dışarıda da buluşur)geçirmek istiyor .Onu sürekli bu pasif ve sağlıksız günlük  rutinde çıkarmak için arayış içinde spor hobi yaz kampı seyahat gibi aktıviteler yaratmakla uğraşıyorum.Kendi konfor ve arkadaş ortamında değilse hayatını kendine ve bize zehir ediyor.Yeni sosyal ve arkadaş ortamlarına girmeyi reddediyor.Geçen hafta İzmirdeyiz ve çeşmede yazlığımıza gittik 4 gün zor dayandı inteneti sürekli kullanmaya yetersiz(evde wifi yok )olduğundan kendi arkadaşları da orada olmadığından (sıcaktan bunaldığı için dışarı çıkmak istemediğni denize gitmek yüzmek gibi aktiviteler hiç ilgisini çekmediğini bahane ederek)Şu anda da benim uğraşlarım ve emrivakimle bir üniversite yaz okuluna gitti tabiiki ona sordum ve iki aydır bu program onu hiç heyecanlandırmasa umrunda olmada da konuşuluyordu.Asla dominant ve katı benim dediğim yapılacak tarzında bir anne olmadım .Çoğu zaman istemediğini yapmadı yaptırtmadı .Uzmanlara götürmeye de çalıştım ikna olması çok güç hayırı kesin hayır kendine katı sınırlamalar koyan mutlu ve huzurlu hayatı yanlış yoldan (ki çoğu zaman mutsuzluk tahammülsüzlük kısırdöngüsü içinde)yaşamak isteyen çok zor bir ergen.Acaba onu bu tembel miskin kendi istediği ve yaşadığı amaçsız isteksiz başarısız boş rutinde kendi haline mi bırakmalıyım bu kadar zorlamam daha çok çatışmamıza sebep oluyor .Şu anda da emrivakiyle gittiği kampta daha bir gün bile geçirmeden ben asla burda iki hafta kalamam beni hemen alın eve geri götürün taleplerini reddettiğim için bana çok kızgın.İyi mi yapıyorum bütün bunlar klasik ergen kaprisleri ve bir gün kendiliğinden bitecek deyip bu yılların böyle geçeceğini kabullenmeliyim yoksa böyle giderse kalıcı ruhsal bozukluklar yaşayan bireye mi dönüşür bilemiyorum.Gündemim sürekli onunla meşgul ama sanki bütün uğraşlarım neticesiz kalıyor .Benim çöp olacak evladım yok buna izin veremem onu motive edecek hedefini bulmasına yardım edecek bu pasiflikten silkinecek dolayısıyla başarılı ve mutlu hayatı yakalayabilecek imkanlar sunmalıyım yoksa en güzel yıllarını boşa geçirip ve enerjisini kapasitesini kullanmayı sürekli reddecek .Yanlış bir çaba içersinde miyim?

Cevaplar (1)