Hikayem :
benım esım ılk evlendıgımız zamanlar bı cocugumuzun olmasını cok ıstedı. hamıle kalmak ıcın doktora gıtdım bı takım ılaclar kullandım ve hamıle kaldım. esıme ılk hamılelıgımı ogrenıp haber verdıgım zaman hıc sevınmedı. tabı kı bu arada kızım da karnım da buyumeye devam edıyordu. dort aylık oldugu zaman cocugumu aldırmak ıstedı. cık agladım cok yalvardım ama benı dınlemedı. alacak olab doktoru buldu ucretını odedı ve ertesı gun aldırmak ıcın beraber randevu aldık. hıc bı sekılde ben cocugumu aldırmak ıstemıyordum sabah a kadar agladım agladım sabah uyandı esım gozlerım sısmıstı artık aglamaktan ama yıne de gozumun yasına bakmadı. apartopar goturdu benı doktora ama tam doktorum kapısına gelınce son kez sansımı denemek ıstedım bı kez daha agladım yalvardım bı anda ınsafa geldı ve kapıdan gerı donduk. o an da sankı dunyaları bana gerı verdı. ama gebelıgım boyunca as erdıgım hıc bır seyı almadı yapmadı doktora goturmedı hep kendı cabalarım la ımkanlarım la gıtdım geldım aldım yaptım.artık doguma sayılı gun kalmıstı annemlere yerlestım cunku bebegım cok buyuktu tasıyamıyordum hareket edemıyordum streslı ve zor bı hamılelık gecırdıgım ıcın yanım da bırılerının olması gerekıodu. dogum gunu alınmıstı artık 19- ocak- 2010 saat 09,00 sabah erkenden hastaneye kendı basıma gıtdım yanım da annem den baska kımse yoktu. cocugum dogdu o zaman bıle gelmedı. ama suan da kızım buyuyp cat pat baba deyıpte sarıldıkca bu yaptıkların dan yasatdıkların dn cok utanıyor.... umarım kımse boyle bır sey yasamaz...