|
|
|
3,5 aylıktı bebeğim işe başladığımda. şimdi 6 ay 10 günlük. Hala zor geliyor ayrılmak ama hayatın gerçekleri bunlar. Bebeğim anlamıyor sabahları bırakıp gitmemi. Ama akşam gelince çok seviniyor. Sanırım tanıyor artık daha fazla oynamak için uyumuyor direniyor çoğu zaman. En büyük mutluluğu uyumamak için direndiği akşamlar anne ve babanın yanağını tutarak uykuya dalmak. Yanında olduğumuzu bilmek onu güvende hissettiriyor sanırım.
Benim için ise hayat daha zor. Başlarda daha sık arıyordum gün içinde. Şimdi ise yoğunluktan arayamadığım günler oluyor. Evde işte yemek alışveriş bebek bakımı hırpalanmaktan akşam ağzım açık kalıyor :))))
|
|
|
|
|
ben bu sıkıntıları yaşamamak için iş hayatına 2-3 seneliğine ara verdim. gerçekten çok zor çocuktan ayrılmak. çocuk için daha da zor, çünkü o küçük yaşta annesinin evden gitmesine anlam veremiyor. paraya ihtiyacım yok mu? elbetteki var. ama ben biraz dişimi sıkıp ayağımı yorganıma göre uzatmayı denemeye karar verdim. pek çok şeyden, masraftan da vazgeçtim. idare ediyorum. çocuklarım için değer. onlar biraz büyüyünce doya doya çalışırım. iş bulmak da tabii ki zor. olsun. kısmet... :)
|
|
|
|
|
canım, ben kızım 7,5 aylıkken işe döndüm. dönüşüm güzeldi çünkü buna gerçekten ihtiyacım vardı. o yüzden ilk gün çok hüzünlü değildim. güzelce giyinip makyaj yapmıştım, herkes "oo" diye karşılamıştı. 1 günlüğüne arkadaşlarımla buluşmuş, kafa dağıtmış gibi olmuştum. "ev işlerinden başka işler de biliyor ve başarıyorum. hem de artık anneyim" duygusu hakimdi. ama gel gör ki 2.gün, 3.gün derken kızıma duyduğum özlem kartopu gibi çoğaldı. yine de çalışmak çok güzel bir duyguydu. insana güven veriyor. sonra işteki aşırı yoğunluk ve birikmiş memnuniyetsizliklerim olunca 9 ay sonra istifa ettim. şimdi evdeyim. sen neyse ki 5,5 aylık olana kadar evde olmuşsun. hem bir çocuğun daha varmış, tecrübelisin. gayet güzel idare edeceğine inanıyorum. çok kolay gelsin
|
|