Doğumhaneden yükselen çığlıklarıyla bize merhaba diyen korkulu bebek, ana rahminde sadece kendisi için hazırlanmış o ortamdan ayrılmanın buruk sevinci ile yaşama başlıyor. Annesini arıyor. Onun sesini, kokusunu. Buluyor ve rahatça uykuya dalıyor.Uyanıpta tekrar annesini arayana kadar.Bulamadığında basıyor çığlığı.
İNSAN OLMAK
Doğumhaneden yükselen çığlıklarıyla bize merhaba diyen korkulu bebek, ana rahminde sadece kendisi için hazırlanmış o ortamdan ayrılmanın buruk sevinci ile yaşama başlıyor. Annesini arıyor. Onun sesini, kokusunu. Buluyor ve rahatça uykuya dalıyor.Uyanıpta tekrar annesini arayana kadar.Bulamadığında basıyor çığlığı.Anne koşarak yetişiyor, bedenini biricik yavrusu ile paylaşıyor.Onlar artık tek bedenler.Buruk bebek büyüyüp serpilene kadar ve de dünyanın güvenli bir yer olduğuna kanaat getirene kadar.Büyürken bir şeyi fark ediyor minik kendisi gibi annesini seven ,onun annesine baktığı gibi bakan biri var.Baba.Hoşlanmıyor ondan önce.Rekabet ediyor.Sonra anlıyor ki bu rekabetin yenilgisi o doğmadan verilmiş.Vazgeçiyor.Yola devam ediyor.Kendisine benzer bir çok minikle karşılaşıyor, ilişki kuruyor.Onları sevmeyi onlarla oynamayı öğreniyor.Sevebiliyor çünkü anne babasından öğrendi sevmeyi.O ağladığında orada olan bakım veren annesinden.Kendisi ile rekabet etmesine rağmen bebeği ile birlikte olmayı başaran babasından.eş olarak uyumlu olan ona sıcak bir ortam sunan anne babasından.Ve hikaye böyle sürüp gidiyor.Yeni tecrübeler , başarılması gereken işler, aşık olunan kadın ve erkekler,aşık olunanlarla kurulan yeni yuvalar ve kendi bebekleri ve kendi ebeveynlikleri derkeeenn hayat akıp gidiyor.
Eğer annenizin rahmine yerleştiğiniz ilk andan itibaren işler yeterince yolunda ise sağlıklı bireyler olarak devam eden bu öykü ,zemini ile aynı , bireysel farklılıklarımız gereği tınıları, tonları ilişkileri ile farklı olarak yaşantılanıyor.
Ama eğer işler çokta yolunda gitmiyorsa örneğin anneniz sizi planlamadığı için sizin doğumuzdan korkuyorsa ya da anne babanız tam ayrılma kararı aldıklarında sırf siz doğacağınız için birleşiyorsa ya da babanızı annenizi öylece bırakıp gidiyorsa ya da… işte o zaman başlıyor sıkıntılar.
Her görüşmede neden istediği şeyleri bir türlü başaramadığı için ağlayan A. geliyor aklıma. Bu kadar çok isterken bir türlü başaramıyor olmanın bir anlamı olmalı diyor. Çok haklı.Var. Erken dönemde kaybettiği annesinden sonra bir türlü toparlanamayan babası ile yaşamak hiçte kolay olmamış onun için.Ne yaptıysa fark ettirememiş babasına.Ve vazgeçmiş başarmaya çalışmaktan.Üstelik başarmayı bu kadar çok isterken.Nede olsa anlamsız..Temel nesnelerimiz onaylamadıktan sonra ne anlamı var diyor içindeki ses.Ama kendisi bile farkında değil.
İnsan olabilmek kolay değil. Seçim şansınız yok pek çok şey için. Siz doğmadan belirlenen bir çerçeveniz var. Sizin tarihinizin gerçekleri anne babanızın bir arada olma kararı alması ile başlıyor aslında. İşler bu kadar geçmişte başlarken her şeyin nedenini bugünde aramak niye öyleyse?


17/01/2010 04:17