Ailenin çocuğa karşı tutumunun iki temel öğesi vardır: Sevgi ve disiplin.

Kuramsal olarak en olumlu tutum; temel gereksinimleri en uygun biçimde karşılayan, kişide kendi kendisini doyurabilme yetisi geliştiren, iki temel öğeyi en sağlıklı biçimde ve oranda içinde bulunduran tutumdur. Disiplin, tutarlılık ve esneklik gibi temel ilkeleri içermelidir.

Katı ve baskıcı disiplinle davranışı yönlendirmeyi amaçlayan anne-

baba; çocuğun kendilerine karşı korku, öfke ve kızgınlık içinde olmasına neden olur, çocuğa saldırgan olmayı ve sorunlarını şiddet yoluyla çözmeyi öğretir, zayıf vicdan ve zayıf ahlâk gelişimine yol açar.

Hoşgörülü ve demokratik ailelerde büyüyen çocuklar, arkadaşları ile ilişkilerinde daha etkin, daha girişken, yaratıcı fikirler ileri sürebilen ve fikirlerini söyleme eğiliminde görülen çocuklar olmaktadır.

Sevgi ve şefkat, insan ruhunun üretebildiği en gönül okşayıcı duygulardır.

Sevgi, övgü ve takdir insana değerli olduğu hissini verir; değerli olduğunu hisseden insan da çevresine değer verir. Hepimizin ortak amacı, çocuklarımızın fiziksel ve ruhsal olarak sağlıklı yetişmesidir. Bunda, anne-babaların tutumlarının etkisinin büyük olduğu gerçeği yadsınamaz. Anne- babaların çocuklarına yönelik tutumlarının sağlıklı olması; büyük ölçüde onların kendi içlerinde barışık, dengeli, huzurlu ve birbirlerine karşı sevgi ve saygılı olmalarına bağlıdır.


04/01/2010 11:26